Alle berichten door Mathilde

Rwanda’s drone flights begin

Wie weet gaan drones ook in Ndiza bloed en plasma brengen. Superinteressante ontwikkeling. En duidelijk een geval van de wet van de remmende voorsprong.

Make Wealth History

In October 2014 I wrote about how drones could be a leapfrog technology. A year later, plans were unveiled for the world’s first drone port, to be build in Rwanda. A year on again, and Rwanda clocks up another milestone: the world’s first regular commercial drone flights are underway.

When I last looked in on this story, the Rwandan government was drawing up a legal framework for drone flights, and a commercial partner was needed to take on the task of regular flights. Both of those things are now in place. The Rwandan government has done its legislative homework, and tasked an American company called Zipline to operate the drones. No word yet on Norman Foster’s drone port, but I see the concept for it was tested earlier this year at the Venice Biennale, so presumably it’s on its way.

The new drone service delivers blood…

View original post 89 woorden meer

Whatsappen met Rwanda

Communicatie tussen Wageningen en Ndiza verloopt via e-mail en whatsapp. Ik leg uit hoe dit werkt.

We hebben uiteraard elkaars e-mailadres. Een keer per drie maanden sturen wij vanuit hier en zij vanuit daar een e-mail met daarin een overzicht van het nieuws van die drie maanden. Hiermee houden we elkaar goed op de hoogte en dat is nodig. Deze mails gaan naar alle leden, zowel daar als hier, zodat iedereen weer bij is.

Afgezien van deze driemaandelijkse uitwisseling, verloopt de e-mailcommunicatie niet altijd zoals we willen. Vaak duurt het lang voordat er antwoord komt op een vraag van ons en dat frustreert ons soms enorm. Dat komt, denk ik, omdat een e-mail langs alle leden van de stichting  (hier) of comite (daar) moet voordat hij verstuurd kan worden. Bij ons gaat dat sneller dan bij hen, ten eerste omdat wij met minder zijn en ten tweede omdat wij meer achter de laptop zitten.

Nee, dan de whatsappgroep. Iedereen, zowel daar als hier, heeft een mobieltje. Die van hen doen niet onder onder die van ons. Het mobieltje is HET communicatiemiddel op het platteland in Rwanda, waarmee mensen ook bankieren en winkelen. En dat is logisch in een gebied met slechte of geen vaste telefoonlijnen. 

De whatsappgroep gebruiken we voor de dagelijkse communicatie. Vragen van ons gaan bijvoorbeeld over een projectvoorstel waarvan het budget nog niet helemaal duidelijk is. We stellen die vraag kort en snel en hebben dezelfde dag informeel antwoord. Met typfouten, vooral van onze kant eerlijk gezegd, en zonder lange uitweidingen. Iedereen aan beide kanten kan de whatsappberichten lezen. 

Dit werkt. Een whatsappgroep is ideaal voor stedenbanden en particuliere initiatieven. Ik kan het iedereen die samenwerkt met een kleine club op het platteland in Afrika aanraden. Is 

Hoe schep je een vriendschapsband tussen Rwanda en Nederland?

wandklokHoe creeer je een wederzijdse relatie tussen Ndiza in Rwanda en Wageningen in Nederland? We willen een relatie die het financieren vanuit Wageningen van ontwikkelingsprojecten in Ndiza overstijgt. De doelstelling van de band is immers vriendschap tussen de inwoners daar en hier. Lees verder Hoe schep je een vriendschapsband tussen Rwanda en Nederland?

Studenten op stage in Ndiza

Misschien wel de leukste manier waarop wij de relatie tussen Wageningen en Ndiza levendig houden, is de inzet van studenten van Wageningen UR. Regelmatig reizen studenten uit Wageningen af naar Ndiza voor een stage of een onderzoek. Ze wonen in een dorp temidden van de inwoners van Ndiza.

Tijdens hun verblijf leren ze mensen kennen en maken ze vrienden. En, minstens zo belangrijk, de mensen in Ndiza leren hen kennen. Ik weet wel zeker dat ze spreken over de verschillen tussen onze culturen, maar ook over de overeenkomsten. De verschillen zijn groot, maar mensen zijn we allemaal. Lees verder Studenten op stage in Ndiza

In je eentje ga je sneller, samen kom je verder

Door de activiteiten van allerlei organisaties zijn hier parallelle werelden ontstaan. Naast de door de overheid zelf gecreëerde infrastructuur, met bijvoorbeeld eigen ziekenhuizen en scholen, staan hier ook door buitenlandse organisaties en kerken gebouwde scholen en ziekenhuizen. Over het algemeen functioneren die beter dan de overheidisinstanties, althans zolang de buitenlandse organisatie de boel draaiende houdt. Op een zeker moment is er de feestelijke overdracht en dan? Lees verder In je eentje ga je sneller, samen kom je verder

Twee dorpen in het zuiden van Rwanda

Rwanda1En daar zit ik weer op het terras van het guesthouse aan het ontbijt met mijn computer voor me. Vandaag geen herrie: blijkbaar werken wegwerkers hier wel op zondag, maar niet op maandagochtend. De zon schijnt, het ontbijt is heerlijk: ananas, papaya, japanse pruim, banaan en ei.

Gisteren zijn we met een lokale jongerenorganisatie naar twee dorpen ver in het zuiden van Rwanda geweest. Ik was blij een supergrote Toyota Landcruiser gehuurd te hebben, want de weggetjes waren smal, steil en slecht. In totaal zo’n 6 uur gereden, en dat voor twee bezoeken. Maar goed, het is wel de enige manier om in het veld te zien wat er echt gebeurt. Gesprekken in een kantoor geven een ander beeld.

Rwanda2Het idee is om latrines te bouwen in twee ver afgelegen dorpen. We praten met de initiatiefnemers uitgebreid over de financiering en de werkwijze van dit idee. Met de financiering vanuit Europa kunnen ze hoogstens enkele voorbeeldlatrines bouwen. Of bouw je openbare latrines? Als we dat opperen roeren de vrouwen zich: dat wordt een bende en wie maakt ze schoon en wat als je ‘snachts naar de wc moet? Eigen latrines dus. Twee op een dorp van twintig huishoudens. En de rest? Gaan die zelf met eigen geld daarna aan de slag? Dan moet je technieken en materialen gebruiken die de mensen zelf ook kunnen kopen of maken. Geen muurtjes van baksteen, maar van zelfgemaakte adobeblokken. En dan samen bouwen, zoveel mogelijk door de mensen zelf laten doen. Dan maar wat minder perfecte latrines, maar wel door de mensen zelf gemaakt.

Het zijn boeiende gesprekken, en ik hoop dat de initiatiefnemers hun idee verder uitwerken en hierover goed nadenken. Want zo’n lokale groep jongeren, 120 vrijwilligers die hun eigen land willen opbouwen, die zijn toch zeker onze steun waard.

Is crowdfunding voor lokale initiatieven mogelijk?

Het is half zeven in de ochtend, ik zit in het ochtendzonnetje op het terras van het guesthouse stukken te lezen en dit stukje te schrijven. Het lijkt vroeg, maar pal voor mijn raam zijn bulldozers bezig de straat open te breken en dat maakt herrie. Die mensen beginnen dus wel heel vroeg, maar het lijkt me inderdaad prettiger in de koele vroegte dat zware werk te doen dan midden op de hete dag.

Gisteravond, na onze eerste gesprekken met allerlei mensen van verschillende organisaties, kwamen Egbert en ik aan de praat over kleine lokale initiatieven van jongeren die iets willen doen in hun eigen dorp. Zelf wonen ze inmiddels in de stad, hebben gestudeerd aan de universiteit en hebben een baan. Hoe halen ze geld op voor hun wens voor betere waterleiding, toiletten of wat dan ook in het dorp waar hun ouders wonen?

De klassieke manier is om financieringsorganisaties te zoeken in Europa. Dat kan natuurlijk. Maar zou het niet met crowdfunding kunnen? Een website waar je je idee opzet en waar bedrijven en particulieren geld aan kunnen doneren? Die websites bestaan, en ik vraag me af wat de drempel is voor initiatieven van hier om daar gebruik van te maken.

Een probleem is natuurlijk de vraag of het idee wel serieus is, doordacht, levensvatbaar. Financieringsorganisaties selecteren de lokale projecten zorgvuldig en stellen strenge eisen aan planning, boekhouding en verslaglegging. Maar hoe beoordeel je dat op een site waar iedereen zijn ding kan opzetten?

In elk geval, ik vind het interessant genoeg om verder uit te werken.