We komen steeds weer terug

Reizen in Rwanda is steeds weer verrassend en boeiend. Het landschap is afwisselend en de uitzichten zijn soms zeer spectaculair. Een vast gegeven is dat er Muzungu, Muzungu of Bazungu wordt geroepen door kinderen die je tegenkomt. Meestal doen ze dat van een afstand. Als je niet beter weet, zou je kunnen denken dat het een scheldwoord is. Maar dat is het niet. Elke vreemdeling met een witte huid is een Muzungu. Eén van onze gesprekspartners vertelde ons dat muzungu is afgeleid van kuzunguka of kuzunguruka en dat ‘steeds terugkeren’ betekent. Oftewel een muzungu is iemand die steeds terugkomt. Waarschijnlijk slaat die betekenis op de eerste missionarissen die door het land reisden om te evangeliseren. Een andere uitleg die we kregen is dat een muzungu iemand is met veel geld. Lees verder We komen steeds weer terug

Advertenties

Internet in duizend heuvels

2015-09-15 15.48.57
Kabacuzi heeft 300 laptops

Enkele dagen geleden meldde de krant dat in het jaar 2000 6% van de Rwandezen een mobiele telefoon had. Nu is dat meer dan 60%. Er is echter niet altijd en overal bereik. Logisch want in diepe dalen tussen 1000 hoge heuvels vergt het nogal wat van de zenders om overal goede ontvangst te verzorgen.
Met internet is dat nog lastiger. Eén van de scholen die we bezochten heeft in de school totaal geen bereik meer, terwijl dat wel het geval was toen de internetverbinding tot stand werd gebracht. In de heuvels rondom de school heb je met een laptop en dongel wel bereik, maar daar heb je weinig aan in een computerlokaal met 20 werkstations. Een ander probleem is dat providers onverwacht stoppen met hun dienstverlening. Twee van de scholen die we hebben geholpen met een internetverbinding kunnen daardoor geen gebruik meer maken van de door Rwandatel geleverde modems. Maar er is hoop. Zeker voor de lagere school in Kabacuzi. Deze ligt op een heuvel en daar was ten tijde van ons bezoek uitstekend bereik per 3G. Niettemin willen we dat de provider ervoor zorgt dat de school per 4G bereik krijgt alvorens we een bijdrage gaan leveren aan internetverbinding.
De school in Kabacuzi is één van eerste scholen die in het kader van de campagne ‘One child one laptop’ 300 laptops heeft ontvangen. Met deze en andere maatregelen hoopt Rwanda de ‘internet hub’ voor Oost Afrika te worden. Daartoe zijn intussen langs alle hoofdwegen glasvezels kabels aangelegd en zijn alle 30 districtskantoren aangesloten op super snel internet.

In je eentje ga je sneller, samen kom je verder

Door de activiteiten van allerlei organisaties zijn hier parallelle werelden ontstaan. Naast de door de overheid zelf gecreëerde infrastructuur, met bijvoorbeeld eigen ziekenhuizen en scholen, staan hier ook door buitenlandse organisaties en kerken gebouwde scholen en ziekenhuizen. Over het algemeen functioneren die beter dan de overheidisinstanties, althans zolang de buitenlandse organisatie de boel draaiende houdt. Op een zeker moment is er de feestelijke overdracht en dan? Lees verder In je eentje ga je sneller, samen kom je verder

Twee dorpen in het zuiden van Rwanda

Rwanda1En daar zit ik weer op het terras van het guesthouse aan het ontbijt met mijn computer voor me. Vandaag geen herrie: blijkbaar werken wegwerkers hier wel op zondag, maar niet op maandagochtend. De zon schijnt, het ontbijt is heerlijk: ananas, papaya, japanse pruim, banaan en ei.

Gisteren zijn we met een lokale jongerenorganisatie naar twee dorpen ver in het zuiden van Rwanda geweest. Ik was blij een supergrote Toyota Landcruiser gehuurd te hebben, want de weggetjes waren smal, steil en slecht. In totaal zo’n 6 uur gereden, en dat voor twee bezoeken. Maar goed, het is wel de enige manier om in het veld te zien wat er echt gebeurt. Gesprekken in een kantoor geven een ander beeld.

Rwanda2Het idee is om latrines te bouwen in twee ver afgelegen dorpen. We praten met de initiatiefnemers uitgebreid over de financiering en de werkwijze van dit idee. Met de financiering vanuit Europa kunnen ze hoogstens enkele voorbeeldlatrines bouwen. Of bouw je openbare latrines? Als we dat opperen roeren de vrouwen zich: dat wordt een bende en wie maakt ze schoon en wat als je ‘snachts naar de wc moet? Eigen latrines dus. Twee op een dorp van twintig huishoudens. En de rest? Gaan die zelf met eigen geld daarna aan de slag? Dan moet je technieken en materialen gebruiken die de mensen zelf ook kunnen kopen of maken. Geen muurtjes van baksteen, maar van zelfgemaakte adobeblokken. En dan samen bouwen, zoveel mogelijk door de mensen zelf laten doen. Dan maar wat minder perfecte latrines, maar wel door de mensen zelf gemaakt.

Het zijn boeiende gesprekken, en ik hoop dat de initiatiefnemers hun idee verder uitwerken en hierover goed nadenken. Want zo’n lokale groep jongeren, 120 vrijwilligers die hun eigen land willen opbouwen, die zijn toch zeker onze steun waard.

Is crowdfunding voor lokale initiatieven mogelijk?

Het is half zeven in de ochtend, ik zit in het ochtendzonnetje op het terras van het guesthouse stukken te lezen en dit stukje te schrijven. Het lijkt vroeg, maar pal voor mijn raam zijn bulldozers bezig de straat open te breken en dat maakt herrie. Die mensen beginnen dus wel heel vroeg, maar het lijkt me inderdaad prettiger in de koele vroegte dat zware werk te doen dan midden op de hete dag.

Gisteravond, na onze eerste gesprekken met allerlei mensen van verschillende organisaties, kwamen Egbert en ik aan de praat over kleine lokale initiatieven van jongeren die iets willen doen in hun eigen dorp. Zelf wonen ze inmiddels in de stad, hebben gestudeerd aan de universiteit en hebben een baan. Hoe halen ze geld op voor hun wens voor betere waterleiding, toiletten of wat dan ook in het dorp waar hun ouders wonen?

De klassieke manier is om financieringsorganisaties te zoeken in Europa. Dat kan natuurlijk. Maar zou het niet met crowdfunding kunnen? Een website waar je je idee opzet en waar bedrijven en particulieren geld aan kunnen doneren? Die websites bestaan, en ik vraag me af wat de drempel is voor initiatieven van hier om daar gebruik van te maken.

Een probleem is natuurlijk de vraag of het idee wel serieus is, doordacht, levensvatbaar. Financieringsorganisaties selecteren de lokale projecten zorgvuldig en stellen strenge eisen aan planning, boekhouding en verslaglegging. Maar hoe beoordeel je dat op een site waar iedereen zijn ding kan opzetten?

In elk geval, ik vind het interessant genoeg om verder uit te werken.

Onze eerste dag in Kigali

Ons bezoek aan Rwanda is begonnen. Vandaag hebben we de eerste drie kennismakingsgesprekken.

De eerste dagen werken we voor het Nederlandse Albert Schweitzer fonds. Zij hebben een aanvraag gekregen voor financiering van een project door het Rwandan Youth Voice for Change. Wij gaan deze aanvraag ter plekke bekijken. We hebben net een eerste gesprek met twee bestuursleden gehad en morgen gaan we met hen naar Butare in het zuiden van het land om te bekijken wat deze organisatie in de dorpen doet.

Kigali is een heerlijke stad, volgens mij de schoonste en meest georganiseerde van Afrika. Er ligt geen papiertje op straat, openbaar groen en wegen zijn perfect schoon en onderhouden. Nu zitten Egbert en ik buiten op het terras van ons guesthouse te werken op onze laptops, mobieltjes in de aanslag, glas water erbij.

Het blijft inspirerend om ter plekke te zijn. Dit type bezoeken houdt de relatie goed, en het idee om missies voor meerdere organisaties te combineren, houdt het voor iedereen betaalbaar en te doen.

Tot morgen!

Naar Ndiza

het gebied Ndiza in Rwanda
het gebied Ndiza in Rwanda

Volgende week gaan Mathilde Maijer en Egbert Hoving naar Ndiza in Rwanda. We hebben een vol strak werkschema. Uiteraard maken we kennis met het nieuwe comite in Ndiza. Ook gaan we naar het gemeentebestuur van Muhanga.

We zullen Ndiza uitgebreid bezoeken en alle veranderingen van de laatste jaren bekijken. We zijn benieuwd hoe de scholen, waarmee we al zo lang samenwerken, eruit zien. We gaan bekijken of het zinvol is om nog meer scholen te ondersteunen met het aanleggen van internet en het opzetten van bibliotheken.

We gaan bekijken of het zinvol is om met zonne-energie te gaan werken, en we gaan naar de lokale ambachtsschool om de mogelijkheden van samenwerking te bekijken.

We kijken ernaar uit en houden u op de hoogte.

vriendschap tussen Wageningen in Nederland en Ndiza in Rwanda